Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ

7-11-2011

Βιώσαμε στον τόπο μας την αγωνία όχι μόνο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αλλά και την εσωτερική ανικανότητα διαχείρισής της .
Είναι γνωστή η προβληματική διαχείριση του πολιτικού μας επιτελείου που από την μεταπολίτευση και μετά επιδείνωσε υφιστάμενα παλαιά προβλήματα.

Η αδυναμία πολιτικής των μικρών ηγετών οδήγησε στο να επιλύονται τα προβλήματα μόνα τους. Οδηγηθήκαμε δηλαδή στην σταδιακή μη επίλυση των προβλημάτων, στην υποταγή της πολιτικής βούλησης σε παλαιοκομματικές πελατειακής μορφής αντιλήψεις που εμπόδιζαν κάθε ικανή προσπάθεια αντιστροφής της κατάστασης. Βαδίσαμε και συνεχίζουμε να βαδίζουμε χωρίς κεντρικό σχέδιο. Με την αδράνειά μας, δώσαμε δικαίωμα στους αντιπάλους μας να θεωρούν εμάς ως υπεύθυνους της κακής εφαρμογής του παγκοσμιοποιημένου οικονομικού γίγνεσθαι. Τα λάθη της πολιτικής που ακολουθήθηκε, από τις επικρατούσες πολιτικές δυνάμεις του τόπου μας, οδήγησαν στην απεμπόληση όλων των θετικών επιτευγμάτων των τελευταίων πενήντα ετών του εικοστού αιώνα.

Αυτοεξευτελιστήκαμε, χάνοντας κύρος, ώστε να ξεχαστούν οι θυσίες του λαού μας. Τον οδηγήσαμε στο παράλογο σημείο να εργάζεται με αυταπάρνηση, να αποδέχεται μειωμένες αποζημιώσεις, να ανέχεται την παράλυση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του και να σιωπά στην κατασπατάληση δισεκατομμυρίων ευρώ.

Τα συσσωρευμένα προβλήματα στην Ελλάδα υπονομεύουν την ύπαρξη του Έθνους.

Η αρρωστημένη κατάσταση πρέπει να ανατραπεί, πράγμα δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, αρκεί να εφαρμόσουμε την λογική και όχι την αγκίστρωση σε ξεπερασμένη ανιδιοτέλεια. Η εγχώρια αντίδραση των προνομιούχων, δεν επιτρέπει να κερδιθεί εύκολα η χαμένη εμπιστοσύνη τόσο της ελληνικής κοινωνίας όσο και των δανειστών μας. Είναι βέβαιο ότι οι δανειστές λειτουργούν για ίδιον όφελος προσπαθώντας να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Μετά από κάποια χρονική περίοδο οι δανειστές γνώριζαν ότι συνεχίζουν να μας δανείζουν με πλήρη αδυναμία της ελληνικής οικονομίας να τους επιστρέψει τα δανικά.

Ο ελληνικός λαός αντιλήφθηκε αργά ότι δεν υπηρετήθηκαν τα συμφέροντά του, ότι δεν αναζητήθηκαν εγκαίρως λύσεις από τους πολιτικούς του. Η οργή του σήμερα στρέφεται προς αυτούς οι οποίοι και ήξεραν και καταλάβαιναν και αποδεχόντουσαν. Αποδέχθηκαν την πολιτική των ισχυρών στην προσπάθειά τους να ελέγξουν τον κόσμο. Γι’ αυτό η λαϊκή έκφραση προσφάτως δημόσια κατέγραψε οξείς χαρακτηρισμούς περί προδοσίας.

Αναζητείται σήμερα ελπίδα στη χώρα που περισσεύει το φώς και η σκιά αποτελεί ένα όνειρο.

Στη χώρα που έδωσε τον ορισμό της δικαιοσύνης στους αιώνες προς πάντα τα έθνη. Στο λαό που διεκδικεί την εφαρμογή της δικαιοσύνης εδώ και τώρα με παραδειγματική τιμωρία των ενόχων οι οποίοι με ελαστική συνείδηση, ελαστική εφαρμογή των νόμων αναίρεσαν και κάποιες έντιμες προσπάθειες αναχαίτισης της κατάστασης. Σήμερα κάθε ιδέα εξόδου από την κρίση πρέπει να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο της κοινωνίας. Η κοινωνία ζητά να επιβιώσει, ζητά λύτρωση.

Είναι πανελλήνια η προσταγή ενεργοποίησης του ηθικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας για να οδηγεί προς διέξοδο. Το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό δεν νομιμοποιείται ούτε μπορεί να μας οδηγήσει στην κάθαρση. Οι εθισμένοι σε μεθόδους εργασίας και περιβάλλον διαφθοράς και δόλου, ως υπεύθυνοι για την υπονόμευση του Έθνους μας, είναι ακατάλληλοι να συλλάβουν, σχεδιάσουν και εφαρμόσουν ανατρεπτικό σχέδιο, που θα οδηγήσει στην αναγέννησή του. Τα κακώς εννοούμενα συμφέροντα των διαχειριστών της τύχης μας και του μέλλοντός μας, μας θέτουν σε άμεσο κίνδυνο.

Η υπό σύσταση Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας ή Μεταβατικής Κυβέρνησης, θα πρέπει να αγωνιστεί για την υλοποίηση 3 συμπεφωνημένων στόχων στην Βουλή, οι οποίοι θα στηριχτούν με ειδικές εξουσίες που απορρέουν από το Σύνταγμα:
  • Α) Αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου
  • Β) Επαναφορά Κανόνων και Αρχών στην διαχείριση των δημοσίων θεμάτων από ανθρώπους ευγνωσμένης σοβαρότητας, σωφροσύνης και ανιδιοτέλειας.
  • Γ) Κατοχύρωση της κλονιζόμενης Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας με επιτακτική εφαρμογή των διεθνών της υποχρεώσεων καθώς και των υποχρεώσεων των προηγουμένων Κυβερνήσεων.
Όλες όμως αυτές οι πρωτοβουλίες, οι τόσο σημαντικές, που αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανόρθωση της χώρας, πρέπει να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση ενός δύσκολου και έντιμου αγώνα οικονομικής ανόρθωσης. Προχωρούμε αποκλειστικά προς τα εμπρός στην δημιουργία νέου πλούτου, αξιοποιώντας επιτέλους κάθε πλουτοπαραγωγικής δυνατότητα που διαθέτουμε εν γνώσει, ώστε να εξασφαλίσουμε την θέση που μας ανήκει δίπλα στους Ευρωπαίους εταίρους μας, δημιουργώντας συγχρόνως αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα αρνηθήκαμε τη γνώση και την δημιουργικότητα προϊόντων σοφίας και εμπειρίας και οδηγηθήκαμε με δημόσια προτροπή των ΜΜΕ στη μετανάστευση για την επίλυση προσωπικών και οικογενειακών προβλημάτων. Αποτελεί ολοκληρωμένο έγκλημα τέτοιου είδους προτροπή, διότι στερεί στο ελληνικό έθνος και τη μνήμη των αγώνων που έδωσε για την επιβίωσή του αλλά και την δυνατότητα να κάνει ένα καινούριο ξεκίνημα, ανοδικό μεν και επώδυνο αλλά και μοναδική αλήθεια για την επιβίωσή του.

Κάποιοι σιωπούν φοβούμενοι για την πολιτική τους καριέρα. Σήμερα ο ελληνικός λαός προσπερνά τα διλλήματα διεκδικώντας την επιβίωσή του.

Βιργινία Τσουδερού

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

Σχόλιο της Βιργινίας Τσουδερού.


"Όταν το παρόν διδάσκεται από το παρελθόν".

Αυτή η καλή διάθεση δεν κράτησε πολύ. Όταν χρειάστηκε να πληρωθούν όλα αυτά τα όμορφα πράγματα, οι βοσκοί της Αρκαδίας εξοργίστηκαν. Έκρυψαν τις δραχμές τους ανάμεσα στο δέρμα και στο πουκάμισο και κατέφυγαν στα βουνά. Στα χωριά οι εφοριακοί γνώρισαν υποδοχή με θρήνους και βρισιές. Απόλυσαν σκυλιά ξωπίσω τους, και πολλοί απ' αυτούς τους υπαλλήλους έμαθαν καλά, με τίμημα τα πανταλόνια τους, ότι ο Όμηρος δεν έχει άδικο όταν λέει ότι οι μολοσσοί της Αιτωλίας έχουν γερά δόντια. Αυτός ο καλός λαός της Ελλάδας, παρά τα λαμπρά του προτερήματα, είναι ακόμα πιο δημοκρατικός, πιο διψασμένος για ισότητα, πιο απαιτητικός από το δικό μας. Θέλει, με κάθε θυσία, να ελέγχει, χωρίς συμβιβασμούς και επιείκειες, το έργο των εντολοδόχων του. Πληρώνει τους φόρους με βαριά καρδιά, και αυτό μόνο όταν έχει φτάσει πια στα άκρα. Αφού τους πληρώσει, δεν υπολογίζει ούτε τα χρέη, ούτε τα οφέλη, ούτε τους υπαλλήλους που πρέπει να πληρωθούν, ούτε τα χιλιάδες έξοδα που περιλαμβάνει ένας προϋπολογισμός. Μια μέρα, ο καλός μου υπηρέτης ο Γιάννης ο Κρητικός μου έλεγε με κλαψιάρικη φωνή: «Κύριε, επί Δηλιγιάννη πληρώναμε λιγότερους φόρους και όμως αγοράζαμε πολλά πλοία». «Ω ξένε!» μου έλεγε ο δάσκαλος του σχολείου στο Λιδορίκι, στη Δωρίδα, «είμεθα γαϊδούρια φορτωμένα, δεν μπορούμε πλέον».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γάλλου Καθηγητή G. Deschamps με τίτλο «Η Ελλάδα σήμερα. Οδοιπορικό 1890.»

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Άρθρο της κας Βιργινίας Τσουδερού με τίτλο "Υπάρχουν Λύσεις".


Υπάρχουν λύσεις

Ο πόνος των Ελλήνων και Ελληνίδων κορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες. Φυσική η ανησυχία που αισθάνεται ο κάθε πολίτης από την ανασφάλεια, την αδικία και ένα αίσθημα παραλογισμού που επικρατεί στην χώρα. Συγχρόνως όμως δείχνει υποδειγματική υπομονή και ψυχραιμία μπροστά στα γεγονότα. Αυτό το ξαφνικό αγγλοσαξονικό φλέγμα εκπηγάζει από το αίσθημα της λογικής ότι υπάρχουνε λύσεις τις οποίες ελέγχουμε ακόμα σαν άτομα μιας σχετικής δημοκρατικής πολιτείας.

Μέχρι σήμερα λίγη προσοχή δόθηκε στην αναμφισβήτητη γνώση ότι η παγκοσμιοποιημένη οικονομία δημιούργησε νέες αδικίες στην διανομή της διεθνούς παραγωγής και μπήκαμε σε μια εποχή που για να ισορροπήσουν τα κοινωνικά μεγέθη χρειάζεται να επιστρατεύσουμε τα καλύτερα χαρακτηριστικά μας.

Μερικές από τις γνωστές αρετές της φυλής μας πρέπει επειγόντως να επιστρατευθούν (π.χ. φιλότιμο,αίσθημα δικαίου, κτλ.). Τις έννοιες όπως δημοκράτης και δημοκρατική κοινωνία δικαιούνται να χρησιμοποιούν μόνο όσοι αναγνωρίζουν ότι τα προνόμια της δημοκρατίας τα δικαιούνται και αυτοί που τα επικαλούνται, αλλά και οι αντίπαλοί τους.

Δημοκράτες και προοδευτικοί σέβονται τον εαυτό τους και τους αντιπάλους τους και με αυτόν τον τρόπο προκαλούν την αναγνώριση του αλληλοσεβασμού. Έχουμε χάσει πλήρως λόγο ασυνέπειας την αποδοχή των βασικών αυτών χαρακτηριστικών. Η επαναφορά μας σε Κράτος Δικαίου και προόδου θα γίνει μόνο εάν επαναφέρουμε στην καθημερινή πράξη μερικές συνήθειες απαραίτητες για μια συγκροτημένη κοινωνία.
  • Επείγουσα είναι η άσκηση σεβασμού της συνέπειας. Έχουμε χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη των συμμάχων και συνεργατών, αλλά ακόμα και τον αυτοσεβασμό λόγο ασυνέπειας. Οι κουτοπονηριές δεν μας αξίζουν.
  • Επείγουσα η εφαρμογή των κανόνων του συν-αποφασίζουμε και να πάψει το κράτος να διδάσκει την εφαρμογή του άδικου. Άδικο διδάσκει όταν εφαρμόζει την υπερ-φορολόγηση του ίδιου φορολογικού αντικειμένου. Το άδικο διδάσκεται όταν αναγνωρίζεται για εισπρακτικούς λόγους η παρανομία των αυθαιρέτων. Το άδικο διδάσκεται όταν επιβραβεύει τον «καπάτσο». Το άδικο διδάσκεται όταν απονέμει τίτλους και επαίνους με βάση τα κριτήρια των σαλονιών και όχι της γνώσης και δημιουργίας. Το άδικο διδάσκεται όταν ανέχεται από έλλειψη πολιτικής γενναιότητας την αθέτηση υποσχέσεων προς τους πολίτες, ότι θα παρέσχει δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία, δωρεάν ασφάλεια, δωρεάν μετακίνηση … Εάν υπήρχαν αυτά, οι συντάξεις θα περίσσευαν για όλους. Αλλά δάσκαλοι σε αυτή την εγκληματική συμπεριφορά είναι όχι μόνο το Κράτος αλλά και εμείς οι πολίτες που ανεχόμαστε τις αντιδημοκρατικές πράξεις των οργανωτών, υπονομευτικών αποφάσεων όπως την παραπαιδεία, την παρασιτική υγεία και τα συνδικαλιστικά εκτρώματα της παράλυσης της πρωτεύουσας. Και αυτά όλα περιφρονώντας σκανδαλωδώς ένα χρήσιμο όπλο για την κοινωνική ειρήνη, που είναι η έγκαιρη χρήση των ειλικρινών διαπραγματεύσεων.
  • Συνέπεια λοιπόν τώρα που πήραμε το 3ο βοήθημα, είναι η υιοθέτηση συμπεριφορών που ανταποκρίνονται στις αξίες που μας χαρακτηρίζουν ως άξιο λίκνο της δημοκρατίας. Συγχρόνως πρέπει να ονειρευτούμε ότι μπορούμε να ηγηθούμε, ακριβώς επειδή φτάσαμε στον πάτο, τις απαραίτητές διορθωτικές μεταρρυθμίσεις στις αποφάσεις της Ευρώπης που να την κάνουν μια πραγματική ομοσπονδία αρχίζοντας από αναγκαίες ρυθμίσεις στο χρηματοδοτικό και δημοσιονομικό τομέα και στις πραγματικές αξίες και ικανότητες που μας χαρακτηρίζουν ως Έλληνες.
  • Όσο γρηγορότερα πιστέψουμε στους εαυτούς μας και στις πραγματικές αξίες που μας χαρακτηρίζουν ως Έλληνες, τόσο το γρηγορότερο θα βγούμε από το μαύρο πηγάδι της απελπισίας και της αδικίας.
28/9/2011
Βιργινία Τσουδερού

Τετάρτη 6 Απριλίου 2011

Ζητούνται Ευρωπαίοι Ηγέτες


Μεταξύ Ελλήνων και Ελληνίδων συνεχίζεται η ασυνεννοησία. Άλλες έννοιες αποδίδουν οι μεν από τους δε στις ίδιες εκφράσεις και λέξεις. Σημαντικά κοινωνικά, πολιτικά ή και οικονομικά προβλήματα συζητιούνται σε συγκεντρώσεις «κωφών». Βέβαια, δεν είναι προνόμιο μόνο δικό μας. Το ίδιο παρατηρείται και μεταξύ των άλλων Ευρωπαίων που και αυτοί δίνουν την εντύπωση ότι το εγχείρημα στο οποίο συναινέσαμε με ενθουσιασμό πριν από 54 χρόνια όταν υπογράφτηκε η συνθήκη της Ρώμης (1957), δεν ήτανε βαθειά κατανοητό από τους εμπλεκόμενους εταίρους. Υπογράψαμε για να αφήσουμε πίσω μας τους στείρους εθνικισμούς και να βρούμε νέους τρόπους να αντιμετωπίζουμε πράξεις που οδήγησαν στο παρελθόν στην δυστυχία και στον θάνατο εκατομμυρίων Ευρωπαίων και όχι μόνο. Το τελευταίο ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της σύγχυσης παρατηρείται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπόλαια στραφήκαμε σε διεύρυνση χωρίς να προϋπάρχει καμία προετοιμασία εμβάθυνσης. Αποτέλεσμα να φουντώσουν οι ανταγωνισμοί μεταξύ ορισμένων μελών, όπου με ξεπερασμένες πολιτικές που πηγάζουν από νοοτροπίες του παρελθόντος, δεν προσιδιάζουν στις ανάγκες της Ενωμένης Ευρώπης. Αναφέρομαι βέβαια στην διαμόρφωση οικονομικής πολιτικής που είναι ξεκάθαρα αποτέλεσμα εθνικιστικής νοοτροπίας. Διαμορφώνει μικρή ομάδα πλουσίων και εμπλουτίζει τον αριθμό των πτωχών.

Για να καταλάβουμε καλύτερα τις επιπτώσεις που έχει η παλιά νοοτροπία δεν έχουμε παρά να συγκρίνουμε την συμπεριφορά παρόμοιων εντολοδόχων των συμφερόντων ξένων κλειδούχων της περιουσίας των αδυνάτων. «Τρόικα» με διαφορετική ονομασία εμφανίστηκε και στην κρίση της εποχής Τρικούπη «δυστυχώς επτωχεύσαμε», στην κρίση του 1910 και του 1930. Περιμένει κανείς ότι υπεύθυνοι για τις τύχες των μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σήμερα, θα είχαν μάθει από τις ολέθριες συμπεριφορές κερδοσκόπων παλαιοτέρων εποχών και παραγωγών όπλων του θανάτου. Όλοι γνωρίζαμε και γνωρίζουμε τις αφόρητες πιέσεις που ασκούντο επί των ελληνικών Κυβερνήσεων για την αγορά όπλων και μάλιστα άχρηστων όπλων.

Η πάταξη των συμφερόντων με εθνικιστικά χρώματα που παρατηρούνται σε όλες τις εθνικές εκλογές, θα έπρεπε να ήταν εμφανή σε όλους. Θα πρέπει να επιλέξουμε το ταχύτερο τους οραματισμούς για μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, όπου η αλληλεγγύη και τα κοινά συμφέροντα να περνάνε σε πρώτο πλάνο ανοικοδόμησης της Ευρώπης. Τα ατυχήσαντα μέλη της Ευρώπης των 27, θα πρέπει να αναλάβουν και αυτά τις ευθύνες τους και να μην επιτρέψουνε άλλο την επέμβαση των στυλοβατών της επικίνδυνης οικονομικής πολιτικής των στενά εθνικιστικών συμφερόντων.

Καιρός είναι να επιστρέψει η Ευρώπη στα ιδεώδη της!

Β. Τ. 6/4/2011

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011

«Η Αισιοδοξία είναι Δημιουργική»

Δεν θα αμφισβητήσει κανείς ότι καλύτερη συνταγή για να κερδίσει μια μάχη είναι να δαμάσει την οποιαδήποτε απαισιοδοξία του. Να ξεχωρίσει τα στοιχεία που δικαιολογούν αισιόδοξες προβλέψεις. Η αυτοπεποίθηση είναι φάρμακο αναγκαίο σε μια μάχη όσο τέλεια σχεδιασμένη και αν είναι.

Για να κερδίσει κανείς την μάχη πρέπει να έχει πίστη ότι θα τα καταφέρει. Αν αρχίσει με άρνηση, ούτε ο Δίας δεν τον σώνει. Στην προκειμένη περίπτωση της χώρας μας, δεν είναι πολλοί οι υπεύθυνοι που πιστεύουν σε αυτό που πρεσβεύουν. Πιστεύουν μάλλον ότι θα έπρεπε αυτοί να βρίσκονται στην εξουσία.

Ανάξιοι για την ανάληψη της κορυφής της ηγεσίας είναι όσοι παρά την προσφορά τους να μπουν στην μάχη, οι λόγοι τους είναι γεμάτοι από απαισιοδοξία και άρνηση. Μοιάζει με τις μαυροκαλλυμένες περιγραφές των προβλέψεών τους και προσπαθούν να δικαιολογήσουν τον αναχωρητισμό τους και την πρόβλεψη της αποτυχίας τους, με μια αλυσίδα από μαύρα επιχειρήματα.

Ο άξιος ηγέτης είναι μόνο αυτός που μπορεί να περάσει στα μέλη του στρατεύματός του που φιλοδοξεί να ηγηθεί την πίστη ότι υπάρχει δρόμος προς την νίκη. Κατακριτέοι ιδίως όσοι είχαν επαινετή και άξια μέχρι σήμερα διαδρομή στην πολιτική ζωή, αλλά για λόγους που απολύτως δικαιολογούνται από κόπωση, οι απογοητεύσεις δεν ανταποκρίνονται πλέον παρά την θέλησή τους στο αναγκαίο σθένος να παραμερίσουν τα αρνητικά και να κωφεύουν σε προγνωστικά που είναι άξια μόνο για ηττοπαθής μαχητές.

Λίγοι έχουμε συνηθίσει στην σημασία και αναγκαιότητα αποδοχής των αποτελεσμάτων των εκλογών. Λίγοι φαίνεται ότι πιστεύουν στο αυτονόητο ότι όλοι μαζί θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε. Απαισιόδοξες κραυγές υπονομεύουν αυτούς που βλέπουν θετικούς λόγους για να πιστέψουμε στην δυνατότητα νικηφόρου τέλους. Στην φουρτούνα που κινδυνεύει να ρίξει έξω το καράβι, όλοι οι επιβαίνοντες απαιτείται να συμβάλουν κατά δύναμη. Πιο κατακριτέοι από όλους που θεωρούν την έκφραση αισιοδοξίας υποχρέωσή τους, είναι όσοι έχουν καταφέρει να αποκτήσουνε ένα θετικό όνομα στην κοινωνία.

Ας αφήσουμε την κριτική και να συμπαραταχθούμε με όσους εντόπισαν τις έστω και πολύ δύσκολες διόδους προς την νίκη.


Β. Τ. 29/3/2011